IKEA, een lange rit en een zonsondergang | IKEA, a long drive and a sunset

11 maart 2014 was ik pas weer in België na een tripje naar Portugal. 11 maart 2011 zette ik voor het eerst voet op Portugese bodem. En in tussentijd kocht ik mezelf Casa Mira. Ik beloof dat ik vanaf nu niet meer “Dat is snel!” ga zeggen, wanneer iemand al binnen de drie jaar met zijn/haar grote liefde gaat samenwonen. Want dat is net wat ik gedaan heb: ik heb een huis gekocht zodat ik veel tijd kan doorbrengen in de nabijheid van mijn grote liefde: Portugal!

Concreet ben ik deze keer voor de logeerkamer gegaan. Na een nachtje doordoen kwam ik op Vette Dinsdag aan in Lissabon. Carnaval leeft daar, het liep er vol verklede mensen. Ik was te vroeg bij IKEA, maar gelukkig gaat het restaurant daar vroeger open en kan je er pasteis de nata eten en straffe koffie drinken.

Een paar uur later had ik mijn lijstje volledig afgewerkt en kon het dus richting Casa Mira. Voor het eerst reed ik rechtstreeks. Dus geen stops in leuke stadjes of bij de Bricomarché, maar gewoon meteen naar Odemira. 2,5 uur onderweg, dat is niet niks, maar de uitzichten waren prachtig en werden mooier en mooier als ik dieper de Alentejo in reed.

Er was geen parkeerplaats vlakbij, dus moest ik wat verderop gaan staan en wandelde ik gepakt en gezakt naar het huis. Dat ik veel bagage bij had, merkten de buren op, maar ik was vooral nieuwsgierig naar de staat van het huisje! Conclusie: gelijkvloers en eerste verdieping perfect, niet muf en niet vochtig. Tweede verdieping: een beetje vochtig. Ik heb een luchtontvochtiger laten draaien en heb deze keer de luiken open gelaten om de zon er meer op te krijgen, en dan hoop ik dat het tegen de volgende keer oké zal zijn.

Omdat er in de vooravond nog altijd geen parking in de buurt was, parkeerde ik een beetje verderop in de straat, waar die net iets breder is, en ik droeg mijn pas gekochte spullen via de voordeur naar binnen. Eén kast was te zwaar, dus daarvoor reed ik de auto tot vlak voor de deur. Ik zwaaide naar de andere auto’s die daardoor hadden moeten wachten (niemand vindt dat echt erg) en klaar!

Oh en wat kreeg ik als aankomstgeschenk? Een prachtige zonsondergang over een mistige Mira!

11 March 2014 I had just returned from my last trip top Portugal. Exactly 3 years earlier, 11 March 2011 I first set foot in this magnificent country. And in the meantime I bought Casa Mira.  I promise that from now on I won’t yell “That’s so fast!” anymore when somebody I know is moving in with the love of his/her life only 3 years after they have met each other. Because that’s basically what I did. I bought myself this house, so that I would be able to spend as much time as possible close to my big love: Portugal. 

In terms of DIY, this time I chose the guest bedroom. I landed in Lisbon on Mardi Gras, after a sleepless night of Belgian carnival partying. And apparently Portugal also celebrates carnival, because there were people in fancy dress costumes everywhere. I arrived at IKEA before the opening time, but luckily the restaurant opens early and they had pasteis de nata and strong coffee. Excellent! 

A few hours later I ticked every box on my list and could drive my full rental car to Casa Mira. It was the first time I drove straight from Lisbon to the house. No stops at quaint villages or at the Bricomarché, but in one go to Odemira. 2,5 hours of driving, that’s quite a long drive, but the views were spectacular, and getting better when I was driving deeper into the Alentejo region. 

There was no free parking spot close by, so I parked a little further and walked to the house, carrying my backpack and a shopping bag. My neighbors made a remark about this heavy burden, but I was more interested in the state of the house, than in smalltalk, so I quickly got in. Conclusion: ground floor and first floor: perfect, not smelly or humid. Top floor: a bit humid. I have now gotten a dehumidifier and left the shutters open, as to allow more sunshine to enter, and hopefully dry the place a bit. 

Because there was still no near parking space in the late afternoon I parked a bit further down the road – where it’s a bit wider – and I carried all my stuff in through the front door. One bookcase was too heavy. I drove the car next to the front door and rolled it inside. A quick wave and a smile to the people who had to wait while I was blocking the road, and done!

And what did I get as a welcome gift? A nice, foggy sunset over the river Mira!