Even de straat blokkeren (x3) – Blocking the street (x3)

Zaterdag, shoppingdag. Maar dat valt in Odemira nogal mee. Geen file van winkelkarren in de Intermarché, geen wachtrij aan de kassa en dus stond ik voor 10u al weer thuis met hapjes voor tijdens de namiddag, wanneer Phil en Sarah langskomen met mijn fornuis. Verder deed ik nog wat kleine inkopen en kocht ik een koelkast, tafelmodel, met vriesvakje. Dat kan je blijkbaar in Odemira zelf kopen en ze komen dat leveren op zondagnamiddag. Wat een service!

Zaterdagnamiddag werd de straat dus voor een eerste keer geblokkeerd om het fornuis uit te laden, en daarna voor een tweede keer om de restanten van het rek uit de dressing in te laden. Phil en Sarah hadden het fornuis niet meer nodig omdat ze een mooie nieuwe keuken hebben, ik kon er nog wel wat mee. Ik had de rekken niet meer nodig omdat ik nu kasten heb, zij waren op zoek naar een rek voor de garage. Iedereen blij! Het fornuis paste trouwens perfect, enkel de correcte aansluiting had ik nog niet, aangezien het fornuis vroeger rechtstreeks aan de gasfles was gekoppeld, terwijl ik een aansluiting uit de muur heb. Geen nood, dat mocht op het lijstje voor maandag.

Zondagvoormiddag was het ideale moment om de buurt wat verder te verkennen. Tegen de middag was ik thuis, om te wachten op de koelkast. Stipt op tijd telefoon: of ik kon uitleggen waar mijn straat zich exact bevond. Niet dus. Ik vind dat al moeilijk genoeg in het Nederlands, laat staan in het Portugees. Geen nood, zei de leverancier, hij zou het wel vinden. En vijf minuten later blokkeerde hij effectief de straat en was ik een koelkast rijker (of armer, ’t is maar hoe je het bekijkt).

Aangezien ik dus nog niet kon koken (wegens fornuis nog niet aangesloten), ging ik zondagavond op restaurant. Iets wat Portugezen niet veel doen, zondag is bij hen familiedag. Er zaten twee Nederlandse koppels en een Brits koppel. De ober wrong zich in allerlei bochten om het menu in het Engels vertaald te krijgen, maar ik slaagde erin mijn bestelling in het Portugees door te geven. Lamsvlees zo zacht dat het zo van het bot viel, mmm.

 

Saturday, shopping day. But not in Odemira. No traffic jams at the supermarket, no long lines at the checkout desk. Thus I was done shopping before 10 am already. I got some snacks for the afternoon, because that’s when Phil and Sarah  were expected to drop off the cooker. Apart from the snacks I also bought a fridge (not in the supermarket!). The delivery was planned for Sunday afternoon, good service!

Saturday afternoon we blocked the street for the first time, to unload the cooker. And then for a second time, to load the shelving units that were once in the dressing into the car. Phil and Sarah didn’t need the cooker anymore because they have a lovely new kitchen, while I was in need of one. I didn’t need the shelving units anymore because I have new furniture, but they were looking for shelving for their garage. The arrangement couldn’t have been better! Since the cooker had been used straight off the gas bottle, the connection for my wall fitting was missing. No worries, I put that on the shopping list for monday.

Sunday morning was the ideal moment to discover the area a bit more. By lunch time I was home, waiting for the delivery of the fridge. I got a phone call, right on time, to ask if I could give directions to the house. Answer: no. It’s difficult enough to do this in Dutch, let alone in Portuguese! No worries, the delivery man said, he would find the way. And he did. 5 minutes later we were blocking the road for a 3rd time this weekend and then I had my fridge.

Since I couldn’t cook (cooker not yet connected)  I had to go out to dinner. This is something the Portuguese don’t do very often on a Sunday night, Sunday is family day. So I ended up in the restaurant with 2 Dutch couples and 1 British couple. The waiter was going out of is way to translate the menu for them, but I ended up making my order in Portuguese. The softest lamb you’ll ever taste, mmmm.