Casa Mira vanuit de lucht | Casa Mira from the air

A Terceira Dimensão’ is een Portugese blog met luchtfoto’s van zo ongeveer heel Portugal, en dus ook van Odemira. Hieronder vind je enkele foto’s die deze toffe mensen gemaakt hebben van Odemira. In de eerste foto’s heb ik Casa Mira aangeduid met een gele pijl. De twee laatste foto’s dienen vooral om de omgeving te laten zien: ja het is een stadje, maar het ligt tegelijk ook midden tussen de groene heuvels!

A Terceira Dimensão’ is a Portuguese blog with aerial photography. They’ve captured more or less all of Portugal, Odemira included. In this post you’ll find a few pictures the bloggers made from Odemira. In the first pictures I’ve indicated Casa Mira using a bright yellow arrow. The last two pictures I put in to let you see a bit more about Odemira’s location: yes it’s a little town, but it’s surrounded by lush green hills!

Elektriciteit… of niet? | Electricity… or not?

Zoals eerder verteld had ik (of beter gezegd: de makelaar) tijdens mijn meest recente Portugal-trip al voor een elektriciteitsaansluiting gezorgd. De meter bevindt zich langs de straat, dus het zou geen probleem zijn voor de installateur dat er niemand thuis was. Zou, want vorige week kreeg ik een mailtje van mijn makelaar: de installateur was ter plaatse geweest en moest toch voor een of ander binnen zijn. Mislukt, dus.

Maar gelukkig zijn er Sarah en Phil van Quintal Yurts die de sleutel van Casa Mira netjes bewaren. Na wat heen-en-weer mailen organiseerde de makealaar een nieuwe afspraak met de elektriciteitsmaatschappij. Vrijdag tussen 8 en 10 zullen ze opnieuw langskomen voor de aansluiting. Ze bellen hem op wanneer ze onderweg zijn. Want aangezien Sarah en Phil nog voor vrijdag de sleutel bij hem gaan afleveren, kan hij netjes de deur open doen. En met een beetje geluk heb ik bij mijn volgende bezoek dus elektriciteit!

Earlier I mentioned that on my last trip to Portugal I (well, actually it was the estate agent) ordered the connection of electricity in Casa Mira. Everything seemed to be right next to the street, so it shouldn’t be a problem for the company to fix the connection when I wasn’t there. I say “shouldn’t”, because last week I got an e-mail from the estate agent: EDP had been there but they couldn’t complete the installation because they had to be inside for I don’t know what. Fail.

But luckily there’s Sarah en Phil of Quintal Yurts, the key keepers for Casa Mira. After some e-mailing the estate agent managed to schedule a new appointment with the electricitiy company: Friday, between 8 and 10 pm they’ll be there to fix the installation. They’ll give him a ring when they’re on their way. And because Sarah en Phil drop of the key at Newdo before Friday, he’ll have acces to my house. That means that if all goes well I’ll have elektricity on my next visit!

Weer thuis | Home again

Vliegtuig op en enkele uren later weer in België, zo gaat dat . Twee fijne dingen wel in de brievenbus in Casa Herentals. Er was een mooi kaartje van mijn ouders om mij te feliciteren met het nieuwe huis – joepie! Verder was er ook  een brief van de Portugese belastingdienst met mijn wachtwoord voor internettoegang. En het werkte van bij de eerste poging: top!

Boarding a plane and setting foot in Belgium a few hours later, that’s the way it goes. At home I found – next to the inevitable bills and invoices – two very nice things in my mailbox. First there was a card from my parents to congratulate me on buying the house – yay. Secondly, there was a letter from the Portuguese tax service containing my password for internet acces. And it works!

PS: Het is nu ook officieel verkocht op de website van de makelaar! – It’s now officialy ‘sold’ at the estate agent’s website!

De uitvinding van het warme water | The invention of the hot water

Maandagochtend was ik al vroeg in Casa Mira. Vandaag zou de fles gas geleverd worden en aangesloten. Dat kon vanaf 9u, dus stond ik – erg Noord-Europees, ik geef het toe – al om half9 in het huis. Ik heb geen deurbel, dus alle ramen open en goed luisteren. Intussen kon ik genieten van de ochtendzon op mijn terras, ik denk dat ik hier nog vaak ga ontbijten! De huisvrouw in mij kwam trouwens even naar boven en ik heb het terras geveegd. De tegels zien er veel leuker uit nu ze proper zijn.

De gas-man was er om kwart voor 10, verving de rubber tube door een nieuwe, zette er een gloednieuwe aansluiting op en leerde mij hoe ik af- en aan moet koppelen. Dan kwam hij binnen, bij de boiler, alle kraantjes en aansluitingen controleren. Boiler nog bruikbaar, wist hij, maar ik had graag een verbinding met de schouw voor een veilige afvoer, dus reed hij weer naar de winkel voor zo een buis, en ook voor een kleinere, witte rubber tube. Hij zag namelijk dat de keuken wit was en hij had voor buiten een zwarte gebruikt, dus dat zou niet passen. Heel bedachtzaam vond ik dat. De oude witte tube werd al snel door de nieuwe vervangen, maar de afvoerbuis ging minder vlot, omdat er geen paneeltje was voorzien bovenaan de boiler. Hij weer naar de winkel. Een passend onderdeel had hij niet – wegens oude boiler – maar ik kreeg gratis een vervangstuk van een andere. Dat paste weliswaar niet perfect, maar het werkt even goed, verzekerde de man mij. Hij leerde mij ook de boiler aan te zetten en ik heb zowaar warm water! Veel ook, trouwens. Hoe dat kan zonder aansluiting op de waterleiding, het is mij een raadsel, maar er bleef maar water uit die kraan komen.

Betalen deed ik in de winkel (nog geen 70 euro, dat is inclusief 15 euro borg voor de fles en het gebruikte installatiemateriaal. De werkuren en de ritjes over-en-weer worden blijkbaar niet gerekend.) Nu goed, de gasaansluiting werkt dus, maar ik moest naar huis dus ik heb alles netjes afgekoppeld, zoals de installateur mij had gezegd te doen bij langere afwezigheid. Dan had ik enkel nog een namiddagje strand (Zambujeira deze keer) te gaan en… weer naar huis.

Monday morning I arrived in Casa Mira rather early. Today they would deliver and connect the gas bottle. The delivery was announced for anything from 9am on. I was – admittedly, very Northern-European style – in the house at 8:30am. I don’t have a doorbell, so I opened all the windows and listened. Meanwhile I could enjoy the morning sun from my rooftop terrace: I’m sure I’ll have many nice breakfasts here. The domestic goddess in me showed briefly and I sweeped the terrace as well. The tiles look very neat now that they’re clean.

The gas guy was there at 9:45am. He put on a new rubber tube, a brand new installation piece and he taught me how to connect and disconnect. Then he came in to check the boiler, taps and connections. The boiler can still be used, even if it’s old, but I wanted to have a connection with the chimney, for safety reasons, so the guy drove back to the shop to get a pipe. He also got a whit rubber tube. He noticed the kitchen was white, so he didn’t want to use the black tubing he used outdoors. Very considerate, I think. He quickly swapped the older tube for the new, white one, but the chimney piece was more difficult. Apparently there was no top panel on the boiler to connect this. The poor man had to drive back to the shop and came back with a replacement piece from another boiler. It doesn’t fit perfectly but it works just as well, he assured me. He also taught me how to switch the boiler on and off and I have hot water! Loads of hot water, which I keep on finding very remarkable for a hose without mains water connection. 

The paying was done in the shop (less than 70 euros, that is 15 euros deposit for the bottle included, plus the material used. The working hours and the several drives shop-house and back were not on the bill). The gas connection worked, but I had to return home so I disconnected everything as I was shown. The only thing left for me was an afternoon at the beach (Zambujeira this time) and then… back to Belgium!.

Feest! | Party!

Zaterdagvoormiddag ging ik naar Casa Mira om op te meten. Ik heb van elke ruimte foto’s genomen en zo goed en zo kwaad als één persoon dat kan met een rolmeter de afmetingen van alle kamers opgeschreven. Dat moet mij helpen om thuis, in België, al te beginnen denken over de inrichting. Veel is er nog niet te zien, dus veel kan ik ook niet tonen, maar het is al zeker dat het oranje en het rood met beige bollen moeten verdwijnen.

Wegens geen water kon ik nog niet poetsen, maar poetsmateriaal kopen ging al wel! Ik moest echt wel iets kopen voor mijn nieuwe huisje, vond ik, en dus deed ik maar een nuttige aankoop. Niet kunnen poetsen had trouwens wel het voordeel dat ik zonder schuldgevoel naar het strand kon op zaterdagnamiddag. Volgens de makelaar is het strand van Almograve het dichtstbijzijnde vanuit Odemira (hoewel ik denk dat Zambujeira do Mar niet veel verder is), dus ging ik daar naartoe. Almograve is meteen ook mijn favoriete strand in de Concelho Odemira! Vrij smal en lang, relatief wilde zee, wat rotsen en een stroompje met bronwater waarmee door middel van een plastic buis een douche is gemaakt: afspoelen onder fris bronwater na een warme strandnamiddag: za-lig!

Zaterdagavond werd de aankoop van het huis dan officieel gevierd. Ik had met het fantastische koppel Phil en Sarah van Quintal Yurts afgesproken in restaurant A Fonte Férrea in Odemira: heel mooi gelegen in een parkje en de bediening spreekt vloeiend Engels. Portugees leren ga ik daar dus niet doen, lekker eten zeker wel!

Saturday morning I went to Casa Mira to take it’s measurements. I took pictures of every room, in different angles. I also tried to get the measurements of all the rooms – not very easy being by myself, but I managed more or less. That has to help me to start thinking about decoration when I’m back in Belgium. There’s not much to see, yet, so I can’t show you a lot. But let me tell you I’m sure the orange and red with off white balls will go. 

Because I didn’t have any water connected yet, I couldn’t clean, but I could by many things needed for cleaning. I felt I had to buy at least some things for my little house and this was a good compromise. The fact that I couldn’t clean gave me time to go to the beach on Saturday afternoon. According to the estate agent Almograve is the nearest beach (I still think Zambujeira do Mar ain’t that much further away), so I went there. And I ahve a new favorite beach in the concelho of Odemira! It’s rather narrow, but long, wild sea, some rocks and a little stream-turned-shower: rinsing the sand off under a stream of fresh springwater after a hot afternoon on the beach: too good!

Saturday evening it was time to officially celebrate the fact that Casa Mira now is mine. I met up with the lovely Sarah and Phil from Quintal Yurts in restaurant A Fonte Férrea: a very nice location in a park, the waiter is fluent in English. I won’t learn any Portuguese over here, but I’ll surely eat very well!

Reservado!

Daar was ik dan: thuis, in België, en het gekozen huis in Portugal. ‘k Was zeer blij toen er op de website van de makelaar ‘Reservado’ verscheen. Het is gereserveerd! Voor mij!

There I was: at home, in Belgium, with the house of my choice in Portugal. I was very happy when the real estate website showed the word ‘Reservado’ on the picture. It’s reserved! For me!

Een tweede kijk op Odemira | Giving Odemira a closer look

Tussen mijn twee bezoeken aan het huis in Odemira door, besloot ik nog ‘ns een keertje extra naar het stadje te rijden. Rustig, in mijn eentje, om wat rond te kijken en de sfeer op te snuiven. Het ziet er heel erg leuk uit. Hierbij enkele sfeerbeelden.

In between my two visits to the house in Odemira, I decided to visit the town again. Just me, on my own, taking my time to look around and soak up the atmosphere. Odemira looks really nice. Here are some pictures to give you an idea.

Kijken en kiezen | Taking a look and making a decision

Eind juni, begin juli 2013. Deze keer is het ‘voor echt’. Meerdere bezoeken staan op het programma. Het huisje in Colos waar ik ook in januari naar ging kijken (nog altijd niet verkocht), een ander huis in Colos met kleine tuin, een rijhuis in Ourique met dakterras, een vrijstaande woning aan een niet-verharde weg in Cercal do Alentejo, een huis met groot bijgebouw en een klein zwembad in São Martinho das Amoreiras en een rijhuis met dakterras in het centrum van Odemira. Om een lang verhaal kort te maken: dat laatste huis is nu Casa Mira.

Het zag er zo (zie onderaan) uit op de website van de vastgoedmakelaar, en in het echt zag het er hetzelfde uit. Het ligt aan de rand van het historisch centrum van het historisch stadje met uitzicht op de lager gelegen delen en de heuvels aan de andere kant van de rivier. Er zijn een woonkamer, keuken en koertje op het gelijkvloers, slaapkamer en badkamer op de eerste verdieping en een kleine slaapkamer en dakterras bovenaan. De foto’s komen rechtstreeks van de website van de makelaar.

Na een tweede bezoek bracht ik een bod uit. Bewust laag, te laag zo bleek, want het werd afgewezen. Na veel e-mails en overleg over en weer kwamen we uiteindelijk tot een overeenkomst: enkele uren voor ik het vliegtuig naar België opstapte. Ergo: geen ‘promessa’ getekend waarin de verkoper belooft de binnenkant nog te schilderen, geen voorschot betaald waarmee ik beloof dat ik het zeker wil kopen, enkel mekaars erewoord. Spannend!

End of June, beginning of July 2013. This time it’s ‘for real’. I had planned several visits. The village house in Colos that I already visited in January (still for sale), another house in Colos with a small garden, a townhouse in Ourique with a rooftop terrace, a house in the countryside in Cercal do Alentejo, a small pool and poolhouse in São Martinho das Amoreiras and a townhouse with a rooftop terrace in the centre of Odemira. Cutting a long story short: the latter is now Casa Mira. 

It looked like this on the real estate website, and it looked the same in real life. It’s just out of the historical centre of Odemira, overlooking the lower part of the little town and the hills on the other side of the river. There’s a living room, kitchen and little patio on the ground floor, bedroom and bathroom on the first floor and a smaller bedroom and a rooftop terrace at the highest level. The pictures are straight off the real estate website.

After a second visit I put in an offer. A low offer, too low it appeared, because they didn’t accept it. After many e-mails back and forth we finally reached an agreement: mere hours before I was boarding the plane to Belgium. Ergo: no ‘promessa’ signed in which the seller promises to paint the inside of the house, no downpayment made with which I commit to buying the property, only each others word of honor. Exciting!

Nog een tripje naar Portugal. En dan nog een | Another trip to Portugal. And another one

Mei 2013: het is weer trektochttijd. Deze keer precies in de regio waar ik op zoek ben dus (hoewel die zich ook een beetje verder naar het zuiden uitstrekt). Bevestiging heb ik niet nodig, ik weet al dat dit dé plek wordt. Maar het is fijn om dat gevoel opnieuw te ervaren. Niet in het minst omdat ook mijn volgende tripje al gepland staat. Eind juni, begin juli 2013: huizenjacht!

May 2013: time for a holiday. In exactly the area I’m looking at for my dream home (even if that area is a bit larger and extends itself some more to the south). I don’t need confirmation, I know this is the place to be. But the feeling is good, as ever. If I would have needed reassurance, I would have gotten it. It makes me looking forward to my next trip even more. End of June, beginning of July: house hunting!