Weer thuis | Home again

Vliegtuig op en enkele uren later weer in België, zo gaat dat . Twee fijne dingen wel in de brievenbus in Casa Herentals. Er was een mooi kaartje van mijn ouders om mij te feliciteren met het nieuwe huis – joepie! Verder was er ook  een brief van de Portugese belastingdienst met mijn wachtwoord voor internettoegang. En het werkte van bij de eerste poging: top!

Boarding a plane and setting foot in Belgium a few hours later, that’s the way it goes. At home I found – next to the inevitable bills and invoices – two very nice things in my mailbox. First there was a card from my parents to congratulate me on buying the house – yay. Secondly, there was a letter from the Portuguese tax service containing my password for internet acces. And it works!

PS: Het is nu ook officieel verkocht op de website van de makelaar! – It’s now officialy ‘sold’ at the estate agent’s website!

De uitvinding van het warme water | The invention of the hot water

Maandagochtend was ik al vroeg in Casa Mira. Vandaag zou de fles gas geleverd worden en aangesloten. Dat kon vanaf 9u, dus stond ik – erg Noord-Europees, ik geef het toe – al om half9 in het huis. Ik heb geen deurbel, dus alle ramen open en goed luisteren. Intussen kon ik genieten van de ochtendzon op mijn terras, ik denk dat ik hier nog vaak ga ontbijten! De huisvrouw in mij kwam trouwens even naar boven en ik heb het terras geveegd. De tegels zien er veel leuker uit nu ze proper zijn.

De gas-man was er om kwart voor 10, verving de rubber tube door een nieuwe, zette er een gloednieuwe aansluiting op en leerde mij hoe ik af- en aan moet koppelen. Dan kwam hij binnen, bij de boiler, alle kraantjes en aansluitingen controleren. Boiler nog bruikbaar, wist hij, maar ik had graag een verbinding met de schouw voor een veilige afvoer, dus reed hij weer naar de winkel voor zo een buis, en ook voor een kleinere, witte rubber tube. Hij zag namelijk dat de keuken wit was en hij had voor buiten een zwarte gebruikt, dus dat zou niet passen. Heel bedachtzaam vond ik dat. De oude witte tube werd al snel door de nieuwe vervangen, maar de afvoerbuis ging minder vlot, omdat er geen paneeltje was voorzien bovenaan de boiler. Hij weer naar de winkel. Een passend onderdeel had hij niet – wegens oude boiler – maar ik kreeg gratis een vervangstuk van een andere. Dat paste weliswaar niet perfect, maar het werkt even goed, verzekerde de man mij. Hij leerde mij ook de boiler aan te zetten en ik heb zowaar warm water! Veel ook, trouwens. Hoe dat kan zonder aansluiting op de waterleiding, het is mij een raadsel, maar er bleef maar water uit die kraan komen.

Betalen deed ik in de winkel (nog geen 70 euro, dat is inclusief 15 euro borg voor de fles en het gebruikte installatiemateriaal. De werkuren en de ritjes over-en-weer worden blijkbaar niet gerekend.) Nu goed, de gasaansluiting werkt dus, maar ik moest naar huis dus ik heb alles netjes afgekoppeld, zoals de installateur mij had gezegd te doen bij langere afwezigheid. Dan had ik enkel nog een namiddagje strand (Zambujeira deze keer) te gaan en… weer naar huis.

Monday morning I arrived in Casa Mira rather early. Today they would deliver and connect the gas bottle. The delivery was announced for anything from 9am on. I was – admittedly, very Northern-European style – in the house at 8:30am. I don’t have a doorbell, so I opened all the windows and listened. Meanwhile I could enjoy the morning sun from my rooftop terrace: I’m sure I’ll have many nice breakfasts here. The domestic goddess in me showed briefly and I sweeped the terrace as well. The tiles look very neat now that they’re clean.

The gas guy was there at 9:45am. He put on a new rubber tube, a brand new installation piece and he taught me how to connect and disconnect. Then he came in to check the boiler, taps and connections. The boiler can still be used, even if it’s old, but I wanted to have a connection with the chimney, for safety reasons, so the guy drove back to the shop to get a pipe. He also got a whit rubber tube. He noticed the kitchen was white, so he didn’t want to use the black tubing he used outdoors. Very considerate, I think. He quickly swapped the older tube for the new, white one, but the chimney piece was more difficult. Apparently there was no top panel on the boiler to connect this. The poor man had to drive back to the shop and came back with a replacement piece from another boiler. It doesn’t fit perfectly but it works just as well, he assured me. He also taught me how to switch the boiler on and off and I have hot water! Loads of hot water, which I keep on finding very remarkable for a hose without mains water connection. 

The paying was done in the shop (less than 70 euros, that is 15 euros deposit for the bottle included, plus the material used. The working hours and the several drives shop-house and back were not on the bill). The gas connection worked, but I had to return home so I disconnected everything as I was shown. The only thing left for me was an afternoon at the beach (Zambujeira this time) and then… back to Belgium!.

Feest! | Party!

Zaterdagvoormiddag ging ik naar Casa Mira om op te meten. Ik heb van elke ruimte foto’s genomen en zo goed en zo kwaad als één persoon dat kan met een rolmeter de afmetingen van alle kamers opgeschreven. Dat moet mij helpen om thuis, in België, al te beginnen denken over de inrichting. Veel is er nog niet te zien, dus veel kan ik ook niet tonen, maar het is al zeker dat het oranje en het rood met beige bollen moeten verdwijnen.

Wegens geen water kon ik nog niet poetsen, maar poetsmateriaal kopen ging al wel! Ik moest echt wel iets kopen voor mijn nieuwe huisje, vond ik, en dus deed ik maar een nuttige aankoop. Niet kunnen poetsen had trouwens wel het voordeel dat ik zonder schuldgevoel naar het strand kon op zaterdagnamiddag. Volgens de makelaar is het strand van Almograve het dichtstbijzijnde vanuit Odemira (hoewel ik denk dat Zambujeira do Mar niet veel verder is), dus ging ik daar naartoe. Almograve is meteen ook mijn favoriete strand in de Concelho Odemira! Vrij smal en lang, relatief wilde zee, wat rotsen en een stroompje met bronwater waarmee door middel van een plastic buis een douche is gemaakt: afspoelen onder fris bronwater na een warme strandnamiddag: za-lig!

Zaterdagavond werd de aankoop van het huis dan officieel gevierd. Ik had met het fantastische koppel Phil en Sarah van Quintal Yurts afgesproken in restaurant A Fonte Férrea in Odemira: heel mooi gelegen in een parkje en de bediening spreekt vloeiend Engels. Portugees leren ga ik daar dus niet doen, lekker eten zeker wel!

Saturday morning I went to Casa Mira to take it’s measurements. I took pictures of every room, in different angles. I also tried to get the measurements of all the rooms – not very easy being by myself, but I managed more or less. That has to help me to start thinking about decoration when I’m back in Belgium. There’s not much to see, yet, so I can’t show you a lot. But let me tell you I’m sure the orange and red with off white balls will go. 

Because I didn’t have any water connected yet, I couldn’t clean, but I could by many things needed for cleaning. I felt I had to buy at least some things for my little house and this was a good compromise. The fact that I couldn’t clean gave me time to go to the beach on Saturday afternoon. According to the estate agent Almograve is the nearest beach (I still think Zambujeira do Mar ain’t that much further away), so I went there. And I ahve a new favorite beach in the concelho of Odemira! It’s rather narrow, but long, wild sea, some rocks and a little stream-turned-shower: rinsing the sand off under a stream of fresh springwater after a hot afternoon on the beach: too good!

Saturday evening it was time to officially celebrate the fact that Casa Mira now is mine. I met up with the lovely Sarah and Phil from Quintal Yurts in restaurant A Fonte Férrea: a very nice location in a park, the waiter is fluent in English. I won’t learn any Portuguese over here, but I’ll surely eat very well!

Ging het een beetje te goed? | Did it go too well?

Toen de overeenkomst over de verkoop werd bereikt, plande makelaar André meteen een afspraak bij de notaris in voor de ‘Escritura’. Maandag 5 augustus om 11u zou alles plaatsvinden. Naarstig boekte ik een vlucht (voor het eerst op Faro want low cost was de enige manier om dit tripje betaalbaar te houden), een kleine huurauto en een bed in een hostel in Almograve. Ik zou de avond voor de Escritura heel laat landen in Faro en de woensdagochtend daarop terug vertrekken. Een korte heen-en-weer-trip dus.

En toen mailde André van het vastgoedkantoor: de verkoper – die een hypotheek op het huis had – kreeg alles met de bank niet meer op zo’n korte tijd geregeld en we moeten de Escritura uitstellen. Niet alleen de Escritura werd uitgesteld, ik moest ook mijn vlucht en huurauto omboeken. De overnachtingen moest ik zelfs annuleren, want in Almograve waren enkel nog bedden in een jongenskamer vrij tijdens mijn nieuwe verblijf. Dus zal ik nu in Vila Nova de Milfontes logeren van 7 augustus heel laat tot maandag 12 augustus. Maandagavond rijd ik naar Faro, breng ik mijn auto binnen, spendeer ik een korte nacht in een hostel vlak bij het station daar en stijg ik om 6u30 ’s morgens al op voor de terugvlucht naar België. Toch ook een voordeel: ik heb nu het vooruitzicht op een zalig zonnig weekend niksen in mijn geliefde Portugal!

When we got an agreement about the sale of the house estate agent André immediately planned the meeting with the notary to make the ‘Escritura’. Monday 5th of August would be the day. I booked my flight (first time flying to Faro, because I have to travel low cost in summer, otherwise it gets too expensive), a little rental car and a bed in a youth hostel in Almograve. I would land very late on the night before the Escritura and leave the next Wednesday, early morning. A very short break, nothing more.

And then André sent me an e-mail: the seller – who had a mortgage on the house – couldn’t make all the arrangements with the bank on time, so we’d have to postpone the Escritura. Not only the Escritura mind you, also the flight and the rental car had to be rescheduled. I even had to cancel the hostel because there was only availability in male dorms on the new dates. This means I will stay in a hostel in Vila Nova de Milfontes from August 7th until Monday August 12th. Then I’ll leave for Faro, drop off the rental car, spend a short night in a local hostel close to the trainstation and catch a very early morning flight (6h30!) to Belgium. The entire situation does have one advantage: I can look forward to a lovely sunny weekend, spent doing nothing, in my beloved Portugal.

Reservado!

Daar was ik dan: thuis, in België, en het gekozen huis in Portugal. ‘k Was zeer blij toen er op de website van de makelaar ‘Reservado’ verscheen. Het is gereserveerd! Voor mij!

There I was: at home, in Belgium, with the house of my choice in Portugal. I was very happy when the real estate website showed the word ‘Reservado’ on the picture. It’s reserved! For me!

Kijken en kiezen | Taking a look and making a decision

Eind juni, begin juli 2013. Deze keer is het ‘voor echt’. Meerdere bezoeken staan op het programma. Het huisje in Colos waar ik ook in januari naar ging kijken (nog altijd niet verkocht), een ander huis in Colos met kleine tuin, een rijhuis in Ourique met dakterras, een vrijstaande woning aan een niet-verharde weg in Cercal do Alentejo, een huis met groot bijgebouw en een klein zwembad in São Martinho das Amoreiras en een rijhuis met dakterras in het centrum van Odemira. Om een lang verhaal kort te maken: dat laatste huis is nu Casa Mira.

Het zag er zo (zie onderaan) uit op de website van de vastgoedmakelaar, en in het echt zag het er hetzelfde uit. Het ligt aan de rand van het historisch centrum van het historisch stadje met uitzicht op de lager gelegen delen en de heuvels aan de andere kant van de rivier. Er zijn een woonkamer, keuken en koertje op het gelijkvloers, slaapkamer en badkamer op de eerste verdieping en een kleine slaapkamer en dakterras bovenaan. De foto’s komen rechtstreeks van de website van de makelaar.

Na een tweede bezoek bracht ik een bod uit. Bewust laag, te laag zo bleek, want het werd afgewezen. Na veel e-mails en overleg over en weer kwamen we uiteindelijk tot een overeenkomst: enkele uren voor ik het vliegtuig naar België opstapte. Ergo: geen ‘promessa’ getekend waarin de verkoper belooft de binnenkant nog te schilderen, geen voorschot betaald waarmee ik beloof dat ik het zeker wil kopen, enkel mekaars erewoord. Spannend!

End of June, beginning of July 2013. This time it’s ‘for real’. I had planned several visits. The village house in Colos that I already visited in January (still for sale), another house in Colos with a small garden, a townhouse in Ourique with a rooftop terrace, a house in the countryside in Cercal do Alentejo, a small pool and poolhouse in São Martinho das Amoreiras and a townhouse with a rooftop terrace in the centre of Odemira. Cutting a long story short: the latter is now Casa Mira. 

It looked like this on the real estate website, and it looked the same in real life. It’s just out of the historical centre of Odemira, overlooking the lower part of the little town and the hills on the other side of the river. There’s a living room, kitchen and little patio on the ground floor, bedroom and bathroom on the first floor and a smaller bedroom and a rooftop terrace at the highest level. The pictures are straight off the real estate website.

After a second visit I put in an offer. A low offer, too low it appeared, because they didn’t accept it. After many e-mails back and forth we finally reached an agreement: mere hours before I was boarding the plane to Belgium. Ergo: no ‘promessa’ signed in which the seller promises to paint the inside of the house, no downpayment made with which I commit to buying the property, only each others word of honor. Exciting!

Januari 2013: eerste bezichtigingen | January 2013: the first visits

Begin januari 2013 had ik de kans enkele weken in Portugal te spenderen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om mijn eerste bezichtigingen te doen. Een privé-verkoop (alles in het Portugees! Gelukkig volg ik sinds september 2012 Portugese avondles, zodat ik mij toch een beetje kan behelpen) en drie verkopen via een makelaarskantoor. Eén van de vier huizen sprak mij meteen aan: een gerenoveerde oude woning in het kleine dorpje Colos. Maar een bod deed ik niet, daarvoor was het nog te vroeg.

At the beginning of January 2013 I got the opportunity to spend a few weeks in Portugal.  I took the opportunity to do a few visits. One was a private sale (all in Portuguese! Luckily I’m taking Portuguese evening lessons since a few months, so I can speak the language at least a little bit), three were with an agency. One house grabbed my attention: a recently renovated old village house in the quaint village of Colos. I didn’t put in an offer, it was too early still.

De zoektocht kan beginnen | The kick off of the house hunt

Sprookjes kunnen niet blijven duren. Eind 2011 keerde ik naar België terug om weer mijn gewone job uit te voeren. Maar ik was vastberadener dan ooit: ik zou terugkeren naar Portugal, liefst zo snel mogelijk! De volgende gelegenheid was in mei 2012: een road trip door Alentejo samen met Kathleen. Mijn eerdere vermoedens werden bevestigd: dit is het, hier wil ik zijn.

Eens thuis ging de huizenzoektocht op internet in een hogere versnelling. Wekelijks, soms dagelijks, controleerde ik de algemene vastgoedsites en die van enkele makelaars in mijn voorkeursregio. Ik zette voor mezelf op een rijtje wat ik wel (klein, makkelijk in onderhoud, laag budget, een beetje buitenruimte) en niet (renovatiewerken, afgelegen, veel grond) wilde, en maakte stilaan lijstjes op met voorkeurshuizen. Die huizen volgde ik op, om te ontdekken dat huizen in deze streek erg traag verkopen en dat de al niet te hoge prijs vaak nog moet zakken omdat de verkopers hun huis niet verkocht krijgen. Extra advies kreeg ik van Jules en Wil, het toffe Nederlandse koppel dat in Melides woont.

All fairytales come to an and. At the end of 2011 I returned to Belgium and picked up my job. But I was more confident than ever: I would  return to Portugal, preferably as quickly as possible. This happened in May 2012: a road trip in Alentejo with my friend Kathleen. This trip confirmed my initial thoughts: this is where I want to be, this is it.

Once back at home the search for properties on the net got kicked into higher gear. Once a week, and sometimes even more often, I checked the real estate website. I made a list of what I did (small, easy to maintain, low budget, some outside space) and didn’t (a renovation project, remote, big plot of land) wanted and started compiling lists of my preferred properties. I kept track of these houses, only to realize property sales where slow and rather often the price had to drop because the property just wouldn’t sell. Jules and Wil, a nice Dutch couple living in Melides, gave me some extra advice about  buying in Portugal.