Casa Mira vanuit de lucht | Casa Mira from the air

A Terceira Dimensão’ is een Portugese blog met luchtfoto’s van zo ongeveer heel Portugal, en dus ook van Odemira. Hieronder vind je enkele foto’s die deze toffe mensen gemaakt hebben van Odemira. In de eerste foto’s heb ik Casa Mira aangeduid met een gele pijl. De twee laatste foto’s dienen vooral om de omgeving te laten zien: ja het is een stadje, maar het ligt tegelijk ook midden tussen de groene heuvels!

A Terceira Dimensão’ is a Portuguese blog with aerial photography. They’ve captured more or less all of Portugal, Odemira included. In this post you’ll find a few pictures the bloggers made from Odemira. In the first pictures I’ve indicated Casa Mira using a bright yellow arrow. The last two pictures I put in to let you see a bit more about Odemira’s location: yes it’s a little town, but it’s surrounded by lush green hills!

Weer thuis | Home again

Vliegtuig op en enkele uren later weer in België, zo gaat dat . Twee fijne dingen wel in de brievenbus in Casa Herentals. Er was een mooi kaartje van mijn ouders om mij te feliciteren met het nieuwe huis – joepie! Verder was er ook  een brief van de Portugese belastingdienst met mijn wachtwoord voor internettoegang. En het werkte van bij de eerste poging: top!

Boarding a plane and setting foot in Belgium a few hours later, that’s the way it goes. At home I found – next to the inevitable bills and invoices – two very nice things in my mailbox. First there was a card from my parents to congratulate me on buying the house – yay. Secondly, there was a letter from the Portuguese tax service containing my password for internet acces. And it works!

PS: Het is nu ook officieel verkocht op de website van de makelaar! – It’s now officialy ‘sold’ at the estate agent’s website!

De uitvinding van het warme water | The invention of the hot water

Maandagochtend was ik al vroeg in Casa Mira. Vandaag zou de fles gas geleverd worden en aangesloten. Dat kon vanaf 9u, dus stond ik – erg Noord-Europees, ik geef het toe – al om half9 in het huis. Ik heb geen deurbel, dus alle ramen open en goed luisteren. Intussen kon ik genieten van de ochtendzon op mijn terras, ik denk dat ik hier nog vaak ga ontbijten! De huisvrouw in mij kwam trouwens even naar boven en ik heb het terras geveegd. De tegels zien er veel leuker uit nu ze proper zijn.

De gas-man was er om kwart voor 10, verving de rubber tube door een nieuwe, zette er een gloednieuwe aansluiting op en leerde mij hoe ik af- en aan moet koppelen. Dan kwam hij binnen, bij de boiler, alle kraantjes en aansluitingen controleren. Boiler nog bruikbaar, wist hij, maar ik had graag een verbinding met de schouw voor een veilige afvoer, dus reed hij weer naar de winkel voor zo een buis, en ook voor een kleinere, witte rubber tube. Hij zag namelijk dat de keuken wit was en hij had voor buiten een zwarte gebruikt, dus dat zou niet passen. Heel bedachtzaam vond ik dat. De oude witte tube werd al snel door de nieuwe vervangen, maar de afvoerbuis ging minder vlot, omdat er geen paneeltje was voorzien bovenaan de boiler. Hij weer naar de winkel. Een passend onderdeel had hij niet – wegens oude boiler – maar ik kreeg gratis een vervangstuk van een andere. Dat paste weliswaar niet perfect, maar het werkt even goed, verzekerde de man mij. Hij leerde mij ook de boiler aan te zetten en ik heb zowaar warm water! Veel ook, trouwens. Hoe dat kan zonder aansluiting op de waterleiding, het is mij een raadsel, maar er bleef maar water uit die kraan komen.

Betalen deed ik in de winkel (nog geen 70 euro, dat is inclusief 15 euro borg voor de fles en het gebruikte installatiemateriaal. De werkuren en de ritjes over-en-weer worden blijkbaar niet gerekend.) Nu goed, de gasaansluiting werkt dus, maar ik moest naar huis dus ik heb alles netjes afgekoppeld, zoals de installateur mij had gezegd te doen bij langere afwezigheid. Dan had ik enkel nog een namiddagje strand (Zambujeira deze keer) te gaan en… weer naar huis.

Monday morning I arrived in Casa Mira rather early. Today they would deliver and connect the gas bottle. The delivery was announced for anything from 9am on. I was – admittedly, very Northern-European style – in the house at 8:30am. I don’t have a doorbell, so I opened all the windows and listened. Meanwhile I could enjoy the morning sun from my rooftop terrace: I’m sure I’ll have many nice breakfasts here. The domestic goddess in me showed briefly and I sweeped the terrace as well. The tiles look very neat now that they’re clean.

The gas guy was there at 9:45am. He put on a new rubber tube, a brand new installation piece and he taught me how to connect and disconnect. Then he came in to check the boiler, taps and connections. The boiler can still be used, even if it’s old, but I wanted to have a connection with the chimney, for safety reasons, so the guy drove back to the shop to get a pipe. He also got a whit rubber tube. He noticed the kitchen was white, so he didn’t want to use the black tubing he used outdoors. Very considerate, I think. He quickly swapped the older tube for the new, white one, but the chimney piece was more difficult. Apparently there was no top panel on the boiler to connect this. The poor man had to drive back to the shop and came back with a replacement piece from another boiler. It doesn’t fit perfectly but it works just as well, he assured me. He also taught me how to switch the boiler on and off and I have hot water! Loads of hot water, which I keep on finding very remarkable for a hose without mains water connection. 

The paying was done in the shop (less than 70 euros, that is 15 euros deposit for the bottle included, plus the material used. The working hours and the several drives shop-house and back were not on the bill). The gas connection worked, but I had to return home so I disconnected everything as I was shown. The only thing left for me was an afternoon at the beach (Zambujeira this time) and then… back to Belgium!.

Reservado!

Daar was ik dan: thuis, in België, en het gekozen huis in Portugal. ‘k Was zeer blij toen er op de website van de makelaar ‘Reservado’ verscheen. Het is gereserveerd! Voor mij!

There I was: at home, in Belgium, with the house of my choice in Portugal. I was very happy when the real estate website showed the word ‘Reservado’ on the picture. It’s reserved! For me!

Een tweede kijk op Odemira | Giving Odemira a closer look

Tussen mijn twee bezoeken aan het huis in Odemira door, besloot ik nog ‘ns een keertje extra naar het stadje te rijden. Rustig, in mijn eentje, om wat rond te kijken en de sfeer op te snuiven. Het ziet er heel erg leuk uit. Hierbij enkele sfeerbeelden.

In between my two visits to the house in Odemira, I decided to visit the town again. Just me, on my own, taking my time to look around and soak up the atmosphere. Odemira looks really nice. Here are some pictures to give you an idea.

Kijken en kiezen | Taking a look and making a decision

Eind juni, begin juli 2013. Deze keer is het ‘voor echt’. Meerdere bezoeken staan op het programma. Het huisje in Colos waar ik ook in januari naar ging kijken (nog altijd niet verkocht), een ander huis in Colos met kleine tuin, een rijhuis in Ourique met dakterras, een vrijstaande woning aan een niet-verharde weg in Cercal do Alentejo, een huis met groot bijgebouw en een klein zwembad in São Martinho das Amoreiras en een rijhuis met dakterras in het centrum van Odemira. Om een lang verhaal kort te maken: dat laatste huis is nu Casa Mira.

Het zag er zo (zie onderaan) uit op de website van de vastgoedmakelaar, en in het echt zag het er hetzelfde uit. Het ligt aan de rand van het historisch centrum van het historisch stadje met uitzicht op de lager gelegen delen en de heuvels aan de andere kant van de rivier. Er zijn een woonkamer, keuken en koertje op het gelijkvloers, slaapkamer en badkamer op de eerste verdieping en een kleine slaapkamer en dakterras bovenaan. De foto’s komen rechtstreeks van de website van de makelaar.

Na een tweede bezoek bracht ik een bod uit. Bewust laag, te laag zo bleek, want het werd afgewezen. Na veel e-mails en overleg over en weer kwamen we uiteindelijk tot een overeenkomst: enkele uren voor ik het vliegtuig naar België opstapte. Ergo: geen ‘promessa’ getekend waarin de verkoper belooft de binnenkant nog te schilderen, geen voorschot betaald waarmee ik beloof dat ik het zeker wil kopen, enkel mekaars erewoord. Spannend!

End of June, beginning of July 2013. This time it’s ‘for real’. I had planned several visits. The village house in Colos that I already visited in January (still for sale), another house in Colos with a small garden, a townhouse in Ourique with a rooftop terrace, a house in the countryside in Cercal do Alentejo, a small pool and poolhouse in São Martinho das Amoreiras and a townhouse with a rooftop terrace in the centre of Odemira. Cutting a long story short: the latter is now Casa Mira. 

It looked like this on the real estate website, and it looked the same in real life. It’s just out of the historical centre of Odemira, overlooking the lower part of the little town and the hills on the other side of the river. There’s a living room, kitchen and little patio on the ground floor, bedroom and bathroom on the first floor and a smaller bedroom and a rooftop terrace at the highest level. The pictures are straight off the real estate website.

After a second visit I put in an offer. A low offer, too low it appeared, because they didn’t accept it. After many e-mails back and forth we finally reached an agreement: mere hours before I was boarding the plane to Belgium. Ergo: no ‘promessa’ signed in which the seller promises to paint the inside of the house, no downpayment made with which I commit to buying the property, only each others word of honor. Exciting!

Nog een tripje naar Portugal. En dan nog een | Another trip to Portugal. And another one

Mei 2013: het is weer trektochttijd. Deze keer precies in de regio waar ik op zoek ben dus (hoewel die zich ook een beetje verder naar het zuiden uitstrekt). Bevestiging heb ik niet nodig, ik weet al dat dit dé plek wordt. Maar het is fijn om dat gevoel opnieuw te ervaren. Niet in het minst omdat ook mijn volgende tripje al gepland staat. Eind juni, begin juli 2013: huizenjacht!

May 2013: time for a holiday. In exactly the area I’m looking at for my dream home (even if that area is a bit larger and extends itself some more to the south). I don’t need confirmation, I know this is the place to be. But the feeling is good, as ever. If I would have needed reassurance, I would have gotten it. It makes me looking forward to my next trip even more. End of June, beginning of July: house hunting!

Januari 2013: eerste bezichtigingen | January 2013: the first visits

Begin januari 2013 had ik de kans enkele weken in Portugal te spenderen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om mijn eerste bezichtigingen te doen. Een privé-verkoop (alles in het Portugees! Gelukkig volg ik sinds september 2012 Portugese avondles, zodat ik mij toch een beetje kan behelpen) en drie verkopen via een makelaarskantoor. Eén van de vier huizen sprak mij meteen aan: een gerenoveerde oude woning in het kleine dorpje Colos. Maar een bod deed ik niet, daarvoor was het nog te vroeg.

At the beginning of January 2013 I got the opportunity to spend a few weeks in Portugal.  I took the opportunity to do a few visits. One was a private sale (all in Portuguese! Luckily I’m taking Portuguese evening lessons since a few months, so I can speak the language at least a little bit), three were with an agency. One house grabbed my attention: a recently renovated old village house in the quaint village of Colos. I didn’t put in an offer, it was too early still.

De zoektocht kan beginnen | The kick off of the house hunt

Sprookjes kunnen niet blijven duren. Eind 2011 keerde ik naar België terug om weer mijn gewone job uit te voeren. Maar ik was vastberadener dan ooit: ik zou terugkeren naar Portugal, liefst zo snel mogelijk! De volgende gelegenheid was in mei 2012: een road trip door Alentejo samen met Kathleen. Mijn eerdere vermoedens werden bevestigd: dit is het, hier wil ik zijn.

Eens thuis ging de huizenzoektocht op internet in een hogere versnelling. Wekelijks, soms dagelijks, controleerde ik de algemene vastgoedsites en die van enkele makelaars in mijn voorkeursregio. Ik zette voor mezelf op een rijtje wat ik wel (klein, makkelijk in onderhoud, laag budget, een beetje buitenruimte) en niet (renovatiewerken, afgelegen, veel grond) wilde, en maakte stilaan lijstjes op met voorkeurshuizen. Die huizen volgde ik op, om te ontdekken dat huizen in deze streek erg traag verkopen en dat de al niet te hoge prijs vaak nog moet zakken omdat de verkopers hun huis niet verkocht krijgen. Extra advies kreeg ik van Jules en Wil, het toffe Nederlandse koppel dat in Melides woont.

All fairytales come to an and. At the end of 2011 I returned to Belgium and picked up my job. But I was more confident than ever: I would  return to Portugal, preferably as quickly as possible. This happened in May 2012: a road trip in Alentejo with my friend Kathleen. This trip confirmed my initial thoughts: this is where I want to be, this is it.

Once back at home the search for properties on the net got kicked into higher gear. Once a week, and sometimes even more often, I checked the real estate website. I made a list of what I did (small, easy to maintain, low budget, some outside space) and didn’t (a renovation project, remote, big plot of land) wanted and started compiling lists of my preferred properties. I kept track of these houses, only to realize property sales where slow and rather often the price had to drop because the property just wouldn’t sell. Jules and Wil, a nice Dutch couple living in Melides, gave me some extra advice about  buying in Portugal.