Even de straat blokkeren (x3) – Blocking the street (x3)

Zaterdag, shoppingdag. Maar dat valt in Odemira nogal mee. Geen file van winkelkarren in de Intermarché, geen wachtrij aan de kassa en dus stond ik voor 10u al weer thuis met hapjes voor tijdens de namiddag, wanneer Phil en Sarah langskomen met mijn fornuis. Verder deed ik nog wat kleine inkopen en kocht ik een koelkast, tafelmodel, met vriesvakje. Dat kan je blijkbaar in Odemira zelf kopen en ze komen dat leveren op zondagnamiddag. Wat een service!

Zaterdagnamiddag werd de straat dus voor een eerste keer geblokkeerd om het fornuis uit te laden, en daarna voor een tweede keer om de restanten van het rek uit de dressing in te laden. Phil en Sarah hadden het fornuis niet meer nodig omdat ze een mooie nieuwe keuken hebben, ik kon er nog wel wat mee. Ik had de rekken niet meer nodig omdat ik nu kasten heb, zij waren op zoek naar een rek voor de garage. Iedereen blij! Het fornuis paste trouwens perfect, enkel de correcte aansluiting had ik nog niet, aangezien het fornuis vroeger rechtstreeks aan de gasfles was gekoppeld, terwijl ik een aansluiting uit de muur heb. Geen nood, dat mocht op het lijstje voor maandag.

Zondagvoormiddag was het ideale moment om de buurt wat verder te verkennen. Tegen de middag was ik thuis, om te wachten op de koelkast. Stipt op tijd telefoon: of ik kon uitleggen waar mijn straat zich exact bevond. Niet dus. Ik vind dat al moeilijk genoeg in het Nederlands, laat staan in het Portugees. Geen nood, zei de leverancier, hij zou het wel vinden. En vijf minuten later blokkeerde hij effectief de straat en was ik een koelkast rijker (of armer, ’t is maar hoe je het bekijkt).

Aangezien ik dus nog niet kon koken (wegens fornuis nog niet aangesloten), ging ik zondagavond op restaurant. Iets wat Portugezen niet veel doen, zondag is bij hen familiedag. Er zaten twee Nederlandse koppels en een Brits koppel. De ober wrong zich in allerlei bochten om het menu in het Engels vertaald te krijgen, maar ik slaagde erin mijn bestelling in het Portugees door te geven. Lamsvlees zo zacht dat het zo van het bot viel, mmm.

 

Saturday, shopping day. But not in Odemira. No traffic jams at the supermarket, no long lines at the checkout desk. Thus I was done shopping before 10 am already. I got some snacks for the afternoon, because that’s when Phil and Sarah  were expected to drop off the cooker. Apart from the snacks I also bought a fridge (not in the supermarket!). The delivery was planned for Sunday afternoon, good service!

Saturday afternoon we blocked the street for the first time, to unload the cooker. And then for a second time, to load the shelving units that were once in the dressing into the car. Phil and Sarah didn’t need the cooker anymore because they have a lovely new kitchen, while I was in need of one. I didn’t need the shelving units anymore because I have new furniture, but they were looking for shelving for their garage. The arrangement couldn’t have been better! Since the cooker had been used straight off the gas bottle, the connection for my wall fitting was missing. No worries, I put that on the shopping list for monday.

Sunday morning was the ideal moment to discover the area a bit more. By lunch time I was home, waiting for the delivery of the fridge. I got a phone call, right on time, to ask if I could give directions to the house. Answer: no. It’s difficult enough to do this in Dutch, let alone in Portuguese! No worries, the delivery man said, he would find the way. And he did. 5 minutes later we were blocking the road for a 3rd time this weekend and then I had my fridge.

Since I couldn’t cook (cooker not yet connected)  I had to go out to dinner. This is something the Portuguese don’t do very often on a Sunday night, Sunday is family day. So I ended up in the restaurant with 2 Dutch couples and 1 British couple. The waiter was going out of is way to translate the menu for them, but I ended up making my order in Portuguese. The softest lamb you’ll ever taste, mmmm.

Het staat er nog! | It’s still there!

25 december was ik aangekomen in Lissabon. Een dag en een aankoopronde bij IKEA later, stond ik in Odemira, in mijn vakantiehuisje. Opluchting: ik had nog altijd water, nog altijd elektriciteit en hoewel er bijna twee maanden niemand in het huis was geweest, hing er geen muffe geur. Aangezien ik deze keer enkel naar Portugal kwam om te ontspannen en niet om te werken, had ik heel wat minder IKEA-aankopen dan de vorige keer. In de huurauto vooral wat curverboxen, kaarsen, fotokaders en ander decoratiemateriaal. Dat was dus vrij snel binnen gedragen en daarmee was ik opgewarmd. Want warm was het in Casa Mira natuurlijk niet. De olieradiator op de slaapkamer/zithoek ging dus meteen aan, net als het kleine radiatortje dat ik had gekocht voor de keuken. En dan kon ik naar de supermarkt.

Op de terugweg botste ik op mijn buurvrouw, die blijkbaar ook net thuis kwam. Ze heet Manuela, weet nu dat ik de eigenares ben van Casa Mira en dat ik het gebruik als vakantiehuisje en als ik iets nodig heb, moet ik maar komen kloppen, zei ze. Fijn zo.

De ochtend nadien ontdekte ik dat ik wel drie verwarmingsapparaten tegelijkertijd kan laten branden, maar dat ik dan niks extra dat elektriciteit verbruikt meer kan aanzetten, zoals de haardroger of de waterkoker. Toen de stroom uitviel ging ik direct naar de zekeringskast om die te bekijken, maar alle zekeringen stonden aan, ook de hoofdschakelaar. Wat leerde ik bij een bezoekje aan vrienden: er is nog een extra knop en die moet ook aan staan. Even een heel vrouwelijk momentje, maar goed, dat weet ik nu ook al weer.

 

 

December 25th I arrived in Lisbon. One day and one IKEA shopping spree later, I was in Odemira, in my little holiday home. Big relief: there still was water and electricity, and even if the house had been closed for almost two months the air didn’t have a bad smell. Since the purpose of this Portugal trip was to relax (and not to work) I didn’t buy a lot at IKEA. The rental van contained mainly a few boxes for storage, candles, frames and some other stuff for decorating. It didn’t take me long to get everything inside. I immediately lit the oil radiator for the bedroom/reading corner, and the small oil radiator for the kitchen. Then I went to the supermarket.

When I just got back, I met my neighbor, who was also just arriving home. She’s called Manuela, she now knows I own Casa Mira and that I use it as a holiday place. She said if I need something, I just have to knock on her door. Nice. 

The next morning I discovered I can switch on three heaters at the same time, but when I do that I can’t switch on anything else, like the hair dryer or the kettle. When the power failed I immediately checked the fuses, yet all seemed normal. On my visit to friends of mine I learned that there’s an extra button, that has to be switched on as well. Damn. I was feeling very much the stupid little girl, but hey, I know now!

Casa Mira is 45!

Procrastinatie, kent u dat? Ik wel, jammer genoeg. Terwijl ik druk bezig was met het uitstellen van de schrijfopdracht die vanochtend op het programma staat, logde ik mij in bij de Portugese belastingdienst om te zien of ik per ongeluk geen betaling had gemist. De kans is klein, ik verwacht het volgende betaalmoment pas in april 2014, maar ’t is nu ook niet dat mijn Portugees zo ongelooflijk goed is, dus controleren kan nooit kwaad.

Ik ging ook even bij mijn persoonlijke details en bezittingen kijken en oh: het huis! Een klikje verder kwam ik terecht bij een uittreksel uit het register van mijn huis en… daar stond de datum dat deze woning werd ingeschreven: 1968. Dat weten we dan ook al weer Voor u zich nu gaat afvragen welk krot ik mij dan eigenlijk heb aangeschaft: geen nood. Het huis werd zes jaar geleden volledig gerenoveerd en twee jaar geleden zijn de mensen van de belastingdienst opnieuw komen kijken om de waarde te bepalen, dus ’t is allemaal volledig legaal

Procrastination, you know what that is? Unfortunately, I do. While I was very busy finding excuses to postpone the text I was writing, I logged on to the Portuguese Finanças-website to check if I might have missed a payment. This is highly unlikely, since I expect the next bill only in april 2014. But my Portuguese is not too good, so I decided not to take any risks and check regularly. 

I also checked my personal details and, more precisely, my posessios. And oh: the house! One click further I found a document about the registering of my house and… the date they registered the property: 1968. I didn’t know that, now I do Now before you start wondering in what a shack I must be living there: don’t worry. The house has been completely renovated 6 years ago. Two years ago it has been re-valued by the tax administration, so all is up to date and completely legal.

Meubeltjes, verlichting en klaar | Furniture, lighting and done

Donderdag kon het schilderen eindelijk worden afgerond: de rode muur met beige bollen in de living zit verborgen onder meerdere lagen witte verf en de slaapkamer is netjes wit, met één muur in een zeer mooi blauw. Ik zette al wat kleine kastjes in elkaar om in vorm te geraken voor vrijdag.

Want vrijdag stond helemaal in het teken van IKEA. Terwijl ik mij bezig hield met de blauwe kast en de commode, zette Kim zich aan de kasten voor de dressing. Veel geprul later was alles klaar. Het was al laat toen alles in elkaar stond, op het bed en de lattenbodem na, maar we besloten door te gaan en om tien uur vrijdagavond konden we afklokken met een volledig in mekaar gezette slaapkamer!

En zo werd zaterdag een relatief eenvoudige dag. Bij de plaatselijke doe-het-zelfzaak kochten we een boormachine, boortjes en pluggen (nog een grappige om in het Portugees uit te leggen, maar toch weeral gelukt!) en toen konden verlichting en spiegel hun plaatsje krijgen. De slaapkamer werd nog ‘ns gepoetst en alle kleine dingetjes kregen een plekje.

Zaterdagavond gingen we eten met de nog altijd fantastische Phil en Sarah (+ de mama van Sarah, die op bezoek was) van Quintal Yurts. Zondag ging het rustig, en met toeristische stopplaatsen links en rechts, weer naar Lissabon. En nu is het opnieuw aftellen naar het volgende Portugal-tripje!

 

Thursday we could finally finish the painting: the red wall with beige circles in the living room is hidden under several coats of white paint and the bedroom is cleanly white, with one blue feature wall. I already assembled some smaller units to get in the mood for Friday.

Because Friday was IKEA day. While I assembled the blue cupboard and the dresser with drawers, Kim assembled everything for the dressing room. We managed to finish everything late afternoon, except the bed. But we decided to continue and to finish everything: by 10 in the evening all bedroom furniture was assembled!

That made Saturday a rather easy day. At the local DIY-store we bought a drill and all the accessories needed (needless to say it took a lot of pointing and trying to make up Portuguese descriptions). Then we could put up the lighting and the bathroom mirror. The bedroom got a last good cleaning sessions and all little things also got their own spot. 

Saturday evening we had dinner with the ever fantastisch Phil and Sarah (and Sarah’s mom, who was visiting) of Quintal Yurts. Sunday we made the trip to Lisbon, making a stop here and there to visit some sights. And now? Now I’m already counting down the days until my next trip to Portugal!

Beschrijvingen in het Portugees | Descriptions in Portuguese

Dinsdag zijn we een dagje gaan paardrijden en aansluitend uitgebreid gaan dineren met vrienden, dus toen is er in Casa Mira geen werk verricht. Woensdag dan, meer van hetzelfde. Ik reed opnieuw naar Rodrigues & Nunes in Boavista dos Pinheiros. We hadden namelijk ontdekt dat er vrij grote gaten aan te pas komen wanneer je iets afbreekt en dus moesten we een vuller hebben.

Opvulsel, in het Portugees. Geen idee, dus omschrijven maar: “Er is een muur. Er is een gat in de muur. Ik wil het gat dichtmaken. Ik wil dan schilderen. Wat heb ik nodig?” En zowaar, ik liep de winkel buiten met een pasta die de job perfect deed! Dan naar mijn makelaar voor de reservesleutel en nog wat extra papierwerk en langs de bank. Ik had namelijk bij aankomst een factuur voor water in de brievenbus gevonden, terwijl ik net dacht dat ik daarvoor een domiciliëring had afgesloten. De meisjes bij de bank waren even vriendelijk en behulpzaam als altijd (en zeer blij met het meegebrachte doosje Belgische chocolade!). Ze belden naar het gemeentehuis om in mijn plaats te klagen en sloten en passant een domiciliëring af voor mijn elektriciteitsrekening. Daarna moest ik naar het gemeentehuis om mijn achterstallige betaling te regelen (zonder boete) en vanaf de volgende keer gebeurt de betaling dus wel automatisch.

Terwijl Kim lustig door schilderde, begon ik aan de schoonmaak van de badkamer en het in mekaar zetten van de kastjes die daar horen. Zelfde vuile verhaal als met de keuken, maar het resultaat mag er zijn!

 

Tuesday we went horse riding and afterwards we had dinner with friends, so nothing happened at Casa Mira. Wednesday was a working day again. Once again I drove to Rodrigues & Nunes in Boavista dos Pinheiros. We discovered that the shelving unit we took down left behind quite some holes, so we needed a filler to cover these up.

A filler, in Portuguese. No idea, so describing it had to be. I said something like: “There is a wall. There’s a hole in the wall. I want to close the hole. Then I want to paint. What do I need? And amazingly I left the shop with a paste that did the job perfectly! My next visit was to the estate agent for the spare key and some extra paperwork, then to the bank. When I arrived in Portugal I had found an invoice for the mains water connection. However, I thought I had a direct debit for that. The girls at the bank were as friendly and helpful as ever (and very happy with the box of Belgian chocolates I brought them). They called the town hall to complain on my behalf and created a direct debit for my electricity bill. After that I had to go to the town hall to pay the invoice (no extra fee, because it was not my fault I was late) and from next time on, the payment will be automatically.

While Kim was painting on, I started cleaning the bathroom and assembling the cabinets. Same dirty story as with the kitchen, but the result looks very good!

Poetsen en schilderen | Cleaning and painting

Maandag schoten we dan effectief in gang. ’s Morgens werden er eerst wat prulletjes aangekocht: een teiltje om in af te wassen, een bestekla, wat gereedschap, … Daarna begon Kim al af te plakken, terwijl ik voor verf en schildersmateriaal naar Rodrigues & Nunes in Boavista dos Pinheiros reed. In mijn beste Portugees liet ik mij adviseren voor een degelijk witte verf voor muren binnenshuis. Dan liet ik verf maken in ongeveer – “maar niet helemaal”, zei ik erbij – hetzelfde blauw als de poot van de IKEA-kast die ik in mijn handtas had gepropt (de poot, niet de kast) en kocht ik een goede rol en borstel. Kim had intussen al een beetje afgebroken en afgeplakt en kon beginnen schilderen.

Terwijl poetste ik de keuken. Een keuken kan erg, erg vuil zijn als ze een aantal jaren niet meer is schoongemaakt! Ik zetten ook de tafel in mekaar en voorzag die van krukjes. De ‘unplugged’ koffiezet vond ook een plekje. Op de fotootjes zie je de keuken voor en na en de muur met het oranje vlak, dat stilaan aan het verdwijnen is.

 

Monday we really started working. In the morning we went shopping for silly but needed stuff like some plastics (from the Chinese), tools, … Then Kim started to tape around the walls that had to be painted and I went shopping for painting material at Rodrigues & Nunes in Boavista dos Pinheiros. In my best Portuguese I asked for advice about the best white paint for indoor walls. Then I had them prepare a paint that was more or less – “but not completely”, I added – the blue of the cupboard leg I carried with me in my handbag. I also bought a good paint roll and brush. Kim had finished taping when I got back, so he could start painting.

While he was doing this, I cleaned the kitchen and did the dishes. Believe me: a kitchen can be very, very dirty when it hasn’t been cleaned for years! I also assembled the tables, put the little stools to sit on and installed the ‘unplugged’ coffeemaker in it’s spot. In the pictures you’ll see the kitchen before and after, and the wall with the orange square, disappearing slowly.

IKEA, Bricomarché… thuis | IKEA, Bricomarché… home

Het was al donker toen we landden op de luchthaven van Lissabon, maar niet koud. We, dat zijn Kim en ik. Kim beloofde mij te komen helpen met schilderen en het in mekaar zetten van IKEA-meubeltjes. Na een gezellig druk diner in Antigo Primeiro de Maio en een nachtje in mijn favoriete hostel, gingen we op zondag de huurwagen ophalen. Europcar had het laten afweten, dus werd het Sixt, met afhaalpunt in het expodorp. Niet ver van de IKEA van Loures en dus waren we nog voor de middag ter plaatse, met de gehuurde Hyundai van. Ik had op voorhand een lijst afgedrukt met wat ik nodig had en waar we dat konden vinden, dus gingen we langs de kassa binnen bij IKEA en even later met twee volle karren weer naar buiten.

Daarna volgde een rondje door de winkel voor de kleinere spullen en dan nog ‘ns langs het afhaalpunt voor een zetel, voetbank en een grote hoekkast. Omdat we met een bestelwagen reden, moesten we blijkbaar een officieel factuur hebben van alles wat we kochten, voor het geval de politie ons zou tegenhouden. Het had wat voeten in de aarde – ik wist de postcode van Odemira niet vanbuiten – maar uiteindelijk konden we met het factuur, een rekening van anderhalve meter en een bijna volle auto op weg.

We reden niet rechtstreeks naar Odemira, maar wel naar Santo André, waar we bij de BricoMarché een luchtontvochtiger, een radiatortje en een trapladder (hoge plafonds!) kochten. Nog even langs de InterMarché voor een waterkoker, koffie en bier en toen ging het echt naar Odemira. Het was net donker toen we aankwamen. Er was stromend water, er was elektriciteit en het huis was lang niet zo muf als ik had gevreesd! Tegen de tijd dat we alles hadden uitgeladen en gaan eten waren, was het huis verlucht, de matras een beetje in de juiste vorm getrokken en konden we moe ons geïmproviseerde bed in.

It was dark already by the time we landed on Lisbon’s airport, but not cold. We, that means my friend Kim and I. Kim promised to help me painting and putting IKEA furniture together. After a cozy dinner at Antigo Primeiro de Maio in Lisbon and a night in my favorite hostel, we went to pick up the rental van on Sunday morning. Europcar let me down, so I headed to Sext, where we could collect the vanin the expo village. Not far from the IKEA in Loures, so we were there before noon, rented Hyundai van included. I had printed a list with everything I needed and where I could find it, so we slipped inside through the exit and loaded two carts, paid, and started loading the van.

Next we made a tour through the store for the smaller stuff and at the pick up point I collected the sofa chair, leg rest and big cupboard. Because we were driving a van I needed an invoice of everything, in case the police would stop us. It took a while – I didn’t know Odemira’s postal code, neither did they – but in the end we could leave with the invoice, a 1,5 meter long bill and an almost full car.

We didn’t drive straight to Odemira, but headed for Vila Nova de Santo André. At BricoMarché we bought a dehumidifier, a little oil radiator and a step ladder (high ceilings!). Then to Intermarché for a water cooker, coffee and beer and then we really headed for Odemira. It had just gotten dark when we arrived. There was running water, electricity and the house was not nearly as damp as I had feared. By the time we unloaded everything and went for dinner, the house got aired, the mattress had take an almost normal shape and we could head to our improvised bed.

Een kleine herinnering | In case I would have forgotten

Grappig detail op de binnendeuren van Casa Mira: een bordje geeft aan waarvoor de kamer wordt gebruikt. Je weet maar nooit, ik zou het ‘ns vergeten moeten zijn 😉

Funny detail on the interior doors of Casa Mira: a little sign indicates what the room is used for. You never know, maybe I’ll have forgotten by the next time I go there 😉

Casa Mira vanuit de lucht | Casa Mira from the air

A Terceira Dimensão’ is een Portugese blog met luchtfoto’s van zo ongeveer heel Portugal, en dus ook van Odemira. Hieronder vind je enkele foto’s die deze toffe mensen gemaakt hebben van Odemira. In de eerste foto’s heb ik Casa Mira aangeduid met een gele pijl. De twee laatste foto’s dienen vooral om de omgeving te laten zien: ja het is een stadje, maar het ligt tegelijk ook midden tussen de groene heuvels!

A Terceira Dimensão’ is a Portuguese blog with aerial photography. They’ve captured more or less all of Portugal, Odemira included. In this post you’ll find a few pictures the bloggers made from Odemira. In the first pictures I’ve indicated Casa Mira using a bright yellow arrow. The last two pictures I put in to let you see a bit more about Odemira’s location: yes it’s a little town, but it’s surrounded by lush green hills!