Casa Mira geschilderd | Casa Mira with a fresh coat of paint

Casa Mira kon wel een likje verf gebruiken, maar helaas kende ik geen schilder. Gelukkige kende mijn fantastische makelaar André er wel één, en vond hij het ook niet erg om tussenpersoon te spelen. Dus toen ik in september weer in Portugal was, zag Casa Mira er als nieuw uit!

Casa Mira could do with a fresh coat of paint, but unfortunately I didn’t know a house painter. Luckily the awesome estate agent André knew one, and he didn’t mind being a go-between. So by the time I was back in Odemira in september Casa Mira looked brand new! 

Muziek in Odemira | Music in Odemira

Ik kan nooit lang weg blijven, dus was ik eind juni, begin juli al weer terug in Odemira voor gewoon echt vakantie. Het was het vis-festival in Milfontes, maar dat bleek niet veel soeps. Wel een goed excuus om nog ‘ns af te spreken met Phil & Sarah van Quintal Yurts 🙂

In Odemira was er veel muziek! Zo is er aan het begin van de zomer altijd het festival TassJazz, met gratis jazz-optredens in het openluchttheater aan de bibliotheek. En er waren ook de marchas populares. Dat zijn effectief marsen. Elke gemeente doet een andere mars en heeft een bijhorende outfit.

Oh en er was een baby-ooievaar op Cabo Sardão!

I can never stay away for a really long time, so at the end of June and the beginning of July I returned to Odemira for a “real” holiday. There was the fish festival in Milfontes that turned out to be a bit boring, but it was a good opportunity to catch up with Phil and Sarah from Quintal Yurts 🙂

And there was music! In the beginning of July Odemira always hosts the TassJazz festival, with free jazz music in the open air theatre at the library. There were also the Marchas Populares. That’s basically people walking around, rythmically, to some tune. Every town has it’s own song and it’s own outfit.

Oh and there was a baby stork at Cabo Sardão!

Zwaluwen! – Swallows!

En net wanneer ik dacht dat het niet beter kon worden… bleek dat het vervallen zwaluwnest tegen de muur van het terras toch opnieuw in gebruik was. Drie kleine opengesperde bekjes kon ik zien vanuit het badkamerraampje. En wanneer de vogels die aan die bekjes hangen groter worden, gaan ze zonder twijfel mijn volledige terras vol schijten en ga ik daarover klagen. Maar hey, het zijn zwaluwen! Aan mijn huisje! En ik word daar zo blij van!

And just when I thought this couldn’t get any better… the old swallow’s nest on the wall of the patio is in use again. From my vantage point in the bathroom window I could discern three tiny little beaks, wide open to get the best food. When the little birds attached to those beaks grow up, they’ll be shitting all over the place, and I might curse them. But for now all I can think of is: hey, swallows! On my house! Makes me happy!

Wandelen over de Rota Vicentina | Walking along the Rota Vicentina

In mijn vorige post haalde ik het al aan: An en ik zijn een stukje van de Rota Vicentina gaan doen, een uitgestippelde wandelroute tussen Sagres en Santiago do Cacém. En toevallig loopt die ook door Odemira. Wij deden een stukje van de route tussen Odemira en São Teotónio: niet volledig (geen tijd, het strand wachtte) maar het gaf wel een mooi idee van wat de route inhoudt. Wordt in de toekomst wellicht ‘ns vervolgd.

I already wrote about it in my last blog entry: And and I walked a wee bit of the Rota Vicentina. This is a hiking trail leading from Sagres in the SouthWest of Portugal to Santiago do Cacém. And this Rota Vicentina happens to pass through Odemira. We walked a part of the circuit between Odemira and São Teotónio. We didn’t do the full hike (not enough time: the beach was waiting), but it gave a little impression. I’m sure I’m going to do more of these trails in the future. 

De eerste bezoeker | The first visitor

Begin mei nam ik voor het eerst een bezoeker mee naar Casa Mira. Okay, Kim is vorig najaar al geweest, maar toen was het huis nog leeg en hij moest schilderen en klussen, dus dat telt niet (hij mag nog eens terugkomen zonder te werken!). Maar in mei gingen An en ik enkele dagen langs om gewoon te genieten van het  huisje. Let wel, dat houdt nog altijd een bezoekje aan de Ikea in, in dit geval om meubeltjes voor het terras te kopen. Het werd de set Askholmen met comfy kussens en ook nog een tafeltje van hetzelfde voor op het terrasje beneden. Daar heb ik geen stoel bij gekocht. Ik heb de krukjes van de keuken en ik heb nog een losse witte stoel, dus dat volstaat.

De tafel lijkt misschien vrij groot voor zo’n klein huisje, maar ik heb geen eetkamer, dus ik bedacht dat mijn terras dan maar mijn eetkamer moest worden. We hebben nog niet alles in elkaar gezet. Het kleine tafeltje en twee stoelen volstonden. En een parasol natuurlijk (en een kleintje voor op het strand). En een ligstoel. Bij mijn volgende tripje zal ik de twee andere stoelen in elkaar passen en ook de tafel. Zodat ik fijn van het zonnetje kan genieten op mijn eigen terras, joepie!

Ontbeten hebben we er trouwens al wel gedaan.

En we zijn naar het strand gegaan (2x).

En naar de ooievaars gaan kijken op Cabo Sardão.

En een stukje gaan wandelen langs de Rota Vicentina (foto’s volgen nog). En gestopt voor foto’s op de brug van Milfontes en bij het fort in Porto Covo. En dat allemaal op anderhalve dag!

Last month I invited the first visitor ever to Casa Mira. Indeed, Kim has been there last autumn, but back then the house was still empty and he was there to paint and work, so it doesn’t count (he’s very welcome to return any time in the future without having to work!). But last month An and me went there for a couple of days only, to relax and enjoy the place. Mind you, we still drove by Ikea, because I needed to get some furniture for the terrace. I picked the Askholmen garden set, with comfy cushions, and a matching little table to go on the little patio downstairs. I didn’t get a chair for that, I have the stools from the kitchen and another spare chair, that should do. 

The table might seem quite big for such a small house, but since I don’t have a dining room the terrace doubles as one, so I decided this was allowed. We didn’t assemble it yet. The small terrace table and two chairs were enough for the two of us during our short stay. And a parasol of course (and a little one for the beach). And a lounge chair. During my next stay I’ll assemble the other two chairs and the table. And then I can relax and enjoy the sunshine on my own terrace, yay!

We did have a lovely breakfast over there already. And we went to the beach (x2). And we drove to Cabo Sardão to watch the storks. And we walked a bit along the Rota Vicentina. And we stopped for photos on the Milfontes bridge and at the fortress near Porto Covo. And all this in less than 2 days!

Imposto Municipal Sobre Imóveis

Zopas heb ik de Imposto Municipal Sobre Imóveis betaald. Dat is een soort van onroerende voorheffing, op de grond/woning. Casa Mira werd enkele jaren geleden nog op nieuw naar waarde geschat, en op die waarde moet ik 0,34% belastingen betalen. Het gaat om een klein huisje, dus eigenlijk is dat twee keer niks. Ook twee keer niks, is de betaling zelf. Ik had eerder al e-mailnotificaties aangevraagd van alles wat met financiën en belastingen te maken heeft. Dat doe je via de portaalsite van de dienst Financiën en is heel eenvoudig. De verzendingen zelf gebeuren via de digitale afdeling van de post.

Zij stuurden mij dus een mail met daarin de boodschap dat ik een ‘nieuw bericht’ had. Daarin staat niet alleen het te betalen bedrag, maar ook een code voor betaling via de (online) bank. “Betalingen aan de overheid” is een apart onderdeeltje bij het online bankieren. Je vult de code in, vult aan met een veiligheidscode en klaar, betaling afgerond. Weeral iets dat niet zo moeilijk blijkt, als het had kunnen zijn

 

I just paid the Imposto Municipal Sobre Imóveis. That’s a tax that you have to pay on land and buildings. Casa Mira has been re-valued some years ago, and it’s this value that is used to calculate the tax (0,34% of the building’s value). Since the house is so small, this is a very small sum – luckily! The payment itself is rather easy. I had activated e-mail alerts for everything that has to do with taxes in Portugal. This request can be made through the website of the Portuguese Tax office, and it’s very easy. The digital post office now sends me these alerts.

So last week they sent me an e-mail letting me know I had a ‘new message’. The message of course told me how much I had to pay, but also which code to use for the (online) payment. “Payments to the government” are a little button in my online banking site. I only had to enter the code, add a security code and it was done: tax paid. Another thing to scratch of my list, another thing that wasn’t hard at all! I love how simple things can be around here!

Aan het werk | At work

Woensdag zou volgens het weerbericht de minst goede dag zijn, dus dat werd schilderdag. Ik begon ’s morgens met afplakken en haalde daarna de witte verf boven die nog over was van de vorige keer.

Ik wilde eigenlijk enkel de muren schilderen, maar het plafond zag er niet zo goed uit, dus besloot ik om dat ook een beurt te geven. Ik ben al geen meester-schilder en een plafond is echt niet gemakkelijk, dus die kleine kamer heeft mij meerdere uren werk bezorgd, maar het is gelukt. Het eindresultaat was een stralend witte kamer en een redelijk wit geverfde Liesbet.

De verf droogde snel, dus dezelfde dag nog kon ik de IKEA-meubels in elkaar gaan zetten. Een bed, een onderbed, een stoel en een kast. Meer niet, want meer is er niet nodig in een gastenkamer, vind ik. Aan de deur bevestigde ik enkele kapstokjes. De spiegel, die tegen de muur plakt, bevestigde ik pas de volgende dag, kwestie van een volledig droge muur als ondergrond te hebben.

Foto’s van de afgewerkte kamer zullen snel hier op de site verschijnen, ik houd jullie op de hoogte!

 

According to the weather forecast wednesday would be the coldest day of the week, so I decided wednesday would be paint-the-room day. I started in the morning by putting masking tape wherever it was needed and I retrieved the bucket of white paint from the storage room. The initial plan was to only paint the wall, but I ended up also painting the ceiling. I’m not a master painter, so it took me several hours to paint this tiny room, but in the end I managed. The end result was a bright white guest room and a kind-of-white painted Liesbet

The paint dried quickly, so I could start assembling the IKEA-furniture the same day. A bed, an under bed, a chair and a bookcase. That’s all, I don’t think you need more in a guest room. I attached a few coat hangers to the door. I only put up the mirror on the next day, because it’s the type of mirror you stick onto the wall, so the paint had to be really, completely dry. 

I will soon put pictures of the room online, I’ll keep you in the loop!

IKEA, een lange rit en een zonsondergang | IKEA, a long drive and a sunset

11 maart 2014 was ik pas weer in België na een tripje naar Portugal. 11 maart 2011 zette ik voor het eerst voet op Portugese bodem. En in tussentijd kocht ik mezelf Casa Mira. Ik beloof dat ik vanaf nu niet meer “Dat is snel!” ga zeggen, wanneer iemand al binnen de drie jaar met zijn/haar grote liefde gaat samenwonen. Want dat is net wat ik gedaan heb: ik heb een huis gekocht zodat ik veel tijd kan doorbrengen in de nabijheid van mijn grote liefde: Portugal!

Concreet ben ik deze keer voor de logeerkamer gegaan. Na een nachtje doordoen kwam ik op Vette Dinsdag aan in Lissabon. Carnaval leeft daar, het liep er vol verklede mensen. Ik was te vroeg bij IKEA, maar gelukkig gaat het restaurant daar vroeger open en kan je er pasteis de nata eten en straffe koffie drinken.

Een paar uur later had ik mijn lijstje volledig afgewerkt en kon het dus richting Casa Mira. Voor het eerst reed ik rechtstreeks. Dus geen stops in leuke stadjes of bij de Bricomarché, maar gewoon meteen naar Odemira. 2,5 uur onderweg, dat is niet niks, maar de uitzichten waren prachtig en werden mooier en mooier als ik dieper de Alentejo in reed.

Er was geen parkeerplaats vlakbij, dus moest ik wat verderop gaan staan en wandelde ik gepakt en gezakt naar het huis. Dat ik veel bagage bij had, merkten de buren op, maar ik was vooral nieuwsgierig naar de staat van het huisje! Conclusie: gelijkvloers en eerste verdieping perfect, niet muf en niet vochtig. Tweede verdieping: een beetje vochtig. Ik heb een luchtontvochtiger laten draaien en heb deze keer de luiken open gelaten om de zon er meer op te krijgen, en dan hoop ik dat het tegen de volgende keer oké zal zijn.

Omdat er in de vooravond nog altijd geen parking in de buurt was, parkeerde ik een beetje verderop in de straat, waar die net iets breder is, en ik droeg mijn pas gekochte spullen via de voordeur naar binnen. Eén kast was te zwaar, dus daarvoor reed ik de auto tot vlak voor de deur. Ik zwaaide naar de andere auto’s die daardoor hadden moeten wachten (niemand vindt dat echt erg) en klaar!

Oh en wat kreeg ik als aankomstgeschenk? Een prachtige zonsondergang over een mistige Mira!

11 March 2014 I had just returned from my last trip top Portugal. Exactly 3 years earlier, 11 March 2011 I first set foot in this magnificent country. And in the meantime I bought Casa Mira.  I promise that from now on I won’t yell “That’s so fast!” anymore when somebody I know is moving in with the love of his/her life only 3 years after they have met each other. Because that’s basically what I did. I bought myself this house, so that I would be able to spend as much time as possible close to my big love: Portugal. 

In terms of DIY, this time I chose the guest bedroom. I landed in Lisbon on Mardi Gras, after a sleepless night of Belgian carnival partying. And apparently Portugal also celebrates carnival, because there were people in fancy dress costumes everywhere. I arrived at IKEA before the opening time, but luckily the restaurant opens early and they had pasteis de nata and strong coffee. Excellent! 

A few hours later I ticked every box on my list and could drive my full rental car to Casa Mira. It was the first time I drove straight from Lisbon to the house. No stops at quaint villages or at the Bricomarché, but in one go to Odemira. 2,5 hours of driving, that’s quite a long drive, but the views were spectacular, and getting better when I was driving deeper into the Alentejo region. 

There was no free parking spot close by, so I parked a little further and walked to the house, carrying my backpack and a shopping bag. My neighbors made a remark about this heavy burden, but I was more interested in the state of the house, than in smalltalk, so I quickly got in. Conclusion: ground floor and first floor: perfect, not smelly or humid. Top floor: a bit humid. I have now gotten a dehumidifier and left the shutters open, as to allow more sunshine to enter, and hopefully dry the place a bit. 

Because there was still no near parking space in the late afternoon I parked a bit further down the road – where it’s a bit wider – and I carried all my stuff in through the front door. One bookcase was too heavy. I drove the car next to the front door and rolled it inside. A quick wave and a smile to the people who had to wait while I was blocking the road, and done!

And what did I get as a welcome gift? A nice, foggy sunset over the river Mira!

Sportieve maandag | Sporty Monday

Maandag begon met een bezoekje aan de gas- en elektrowinkel voor het materiaal om mijn fornuis aan te sluiten. Ik slaagde er sneller in om te zeggen wat ik wilde, dan dat de man in de winkel alles had gevonden, maar al bij al ging het relatief vlot. Dan naar huis en daar sloot ik mijn eigen fornuis aan. En ik kan u zeggen: u had het niet beter gekund! Netjes, degelijk en het werkt!

Tijd voor ontspanning dan. De dag voordien had ik – tijdens het wachten op de koelkast – mijn fiets hersteld, zodat ik met twee volgepompte banden op pad kon. Het plan was om Pego das Pias te gaan zoeken, een plek waar de Torgal-rivier eerst versmalt en dan verbreedt, wat voor een natuurlijke poel zorgt. Dat kan je doen via een wandelroute die in het centrum begint. Ik besloot om de weg te volgen, wat minder mooi is, maar sneller gaat. En ik zou het laatste stuk voor ik weer thuis was, bergaf hebben. Het eerste stuk was dus bergop. Net als veel andere stukken. En ik heb al meer dan een jaar geen fiets meer van dichtbij gezien. Nodeloos te zeggen dat ik meer gewandeld heb dan gefietst. Maar goed, bergaf ging vlot en in minder dan een uurtje was ik bij Pego das Pias. Een hemelse plek! Maar laat vooral de foto’s spreken. Oh en mocht u er ooit naartoe gaan bij iets warmer weer en besluiten om een eindje te gaan zwemmen? Mijn compactcamera ligt op de bodem vlak onder de rots met de rode doodskop op geschilderd. Als u mij de geheugenkaart (kan zoiets tegen water?) kan brengen, mag u het zakgeld in het tasje houden. Bedankt 😉

 

Monday started with a visit to the gas- and electro shop, to buy everything needed to connect the cooker. I managed to place my order quicker than the guy at the shop managed to find all the required pieces, but in the end it was a rather quick and easy affair. Then I went home and connected the cooker. Honestly, you couldn’t have done it better! It looks neat, its done properly and it works!

Then it was time to relax a bit. The day before – whilst waiting on the fridge – I repaired my bicycle, so I could cycle again. I wanted to go to and find Pego das Pias, a place where the Torgal river first gets narrower and then wider, thus creating a natural little lake. There is a nice hiking route starting in the center of Odemira and crossing beautiful scenery, but I decided to just take the road. That’s shorter, and I would be riding downhill on the last part before I got home. That implies I had to start with an uphill part. And there were many more uphill bits. If you know I hadn’t cycled for more than a year, you can imagine I did more walking than cycling really. But I reached Pego das Pias anyway in little under an hour. This really is heaven on earth! But please, let the pictures give you a better idea of the beauty of this place. Oh and if you’d ever go there during summertime and want to go for a swim: my little camera lies at the bottom of the stream, right under the boulder with the red skull painted on it. If you return the memory card (are these things waterproof?) to me, you can keep the pocket money that’s in the camera bag. Thanks 😉